Απόσπασμα ….. Η Αποστολή μου στην Αμερική
΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄……………………………………………………………………………………………………………………………………………
Όταν ήμασταν, στο Σκαραμαγκά, στις Σχολές , για την ειδικότητα, μάθαμε ότι . επειδή μπήκαμε στο ΝΑΤΟ, όλη συνεννόηση στα γυμνάσια των πλοίων , γινόταν στην Αγγλική γλώσσα. Αυτό ίσχυε, όχι μόνο όταν ήταν και άλλα κράτη στα γυμνάσια , αλλά και στις εθνικές ασκήσεις του στόλου, η επικοινωνία του Κέντρου Πληροφοριών Μάχης, με τα άλλα πλοία , υποχρεωτικά στην Αγγλική.
Το ΚΠΜ, (Κέντρο Πληροφοριών Μάχης), ήταν το σπίτι μου, όταν ταξίδευε το πλοίο.
Με το φίλο μου, τον Δημήτρη Καλαϊτζή, αποφασίσαμε, τα απογεύματα, που βγαίναμε στη Αθήνα, να γραφτούμε σε ένα Ινστιτούτο Αγγλικής Γλώσσας. Έτσι και έγινε. Στη Σχολή, στον Πόρο, δεν κάναμε τότε καθόλου Αγγλικά. Αργότερα μπήκαν στο πρόγραμμα.
Όταν πήγαμε στα καράβια, συνεχίσαμε τα αγγλικά, όσο πιο πολύ μπορούσαμε.
Έτσι , βελτιώθηκε πολύ η θέση μας, με την Αγγλική γλώσσα. Εμένα με πήραν από το ΛΕΩΝ, και πήγα στο Επιτελείο του Ανώτερου Διοικητή Ελαφρών Σκαφών. Ήταν μια ουσιαστική αναβάθμιση, με το αποκλειστικό προσόν της Αγγλικής γλώσσας.
Αργότερα, ο φίλος μου ο Δημήτρης Καλαϊτζής, πήγε στη Διοίκηση του ΝΑΤΟ στην Μάλτα. Εγώ προτάθηκα για το Στρατηγείο του ΝΑΤΟ στο Παρίσι. Δυστυχώς η ΚΥΠ ( Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών), με έκοψε, διότι είχα ενεργητική συμμετοχή στη Στάση της Σχολής του 1952. Στη θέση μου, πήγε ο φίλος μου , ο Γιάννης ο Μαρτζούκος. Αυτός, όχι μόνο δεν έλαβε μέρος στην εξέγερση, αλλά επιπλέον, ήταν, υποχρεωτικά ,μάρτυρας κατηγορίας στο Ναυτοδικείο, στη δίκη των συμμαθητών μας.
Πολύ σύντομα, έγινε, από τους Αμερικανούς, διαγωνισμός, για αποστολή στην Αμερική. Πέτυχα σ’αυτόν τον διαγωνισμό και εξασφάλισα το εισιτήριο για την Αμερική.
Το πρόγραμμα προέβλεπε, ένας αριθμός αγγλομαθών στελεχών, θα πήγαινε στην Αμερική να εκπαιδευτούν στις διάφορες ειδικότητες. Μετά από 3-4 μήνες , θα πηγαίνανε στην Αμερική τα πληρώματα, για παραλαβή πλοίων για το Βασιλικό Ναυτικό. Τα εκπαιδευμένα στελέχη, θα εκπαίδευαν στις ειδικότητες αυτές τους ναύτες . Έτσι και έγινε. Εγώ, με τον νεώτερό μου, Κώστα Βαρσάμη, πήγαμε στο Νόρφολκ της Βιρτζίνια, στη Σχολή RADAR και Ηλεκτρονικού Πολέμου.
Πήραμε, λοιπόν, τα εισιτήρια και ένα μάτσο εκατοντοδόλλαρα. Μας δώσανε και σάκο της TWA, για τα προσωπικά μας πράγματα, εισιτήρια , Διαβατήρια, προγράμματα, χάρτες και όλες τις λεπτομέρειες, μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό μας.
Ένα όνειρο , γίνεται πραγματικότητα. Παράδεισος η Αμερική στη 10ετία του’50.
Στο αεροδρόμιο, μας ξεπροβόδισε η κόρη της σπιτονοικοκυράς μου, η Θάλεια, που τα είχαμε τότε κάπως.
Αφού , το 4κινητήριο αεροπλάνο της TWA απογειώθηκε, χαιρετίσαμε την Ελλάδα και ευχηθήκαμε να φτάσουμε στον Παράδεισο, χωρίς προβλήματα.
Είχα μία θέση στο παράθυρο και δίπλα μου καθόταν μια μεσήλικη κυρία από την Αγγλία.
Έβλεπα, για πρώτη φορά από αεροπλάνο το Σαρωνικό. Περνάγαμε πάνω από τη Σαλαμίνα, όταν είδα ότι η μία προπέλα από τις 4 είχε σταματήσει. Προβληματίστηκα. Πολύ γρήγορα, ακούστηκε ή φωνή του πιλότου να αναγγέλλει, ότι έχουμε ένα τεχνικό πρόβλημα και επιστρέφουμε στο Αεροδρόμιο του Ελληνικού και ότι πρέπει αμέσως να φορέσουμε τις ζώνες ασφαλείας.
Εγώ άρχισα να χαζογελώ , μάλλον νευρικά. Η κυρία δίπλα μου, άρχισε τις τσιρίδες και τα έβαλε μαζί μου, για την αγένειά μου που γελούσα. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτε περισσότερο από το να το βουλώσω και να περιμένω με αγωνία να δω τον διάδρομο προσγειώσεως. Κάτι , που έγινε πολύ γρήγορα και ξανακούστηκε η φωνή του πιλότου που έλεγε ότι προσγειωνόμαστε χωρίς κανένα πρόβλημα και ότι θα μείνουμε όλοι μέσα στο αεροπλάνο μέχρι να πάρουμε οδηγίες για τη νέα ώρα αναχώρησης.
Μας ανακοινώθηκε ότι, θα φεύγαμε μετά από 10 ώρες, ή στις 8 το βράδυ. Οι αποσκευές μας θα μείνουν στο αεροπλάνο και να πάρουμε μαζί μας τις χειραποσκευές. Όσοι θέλουν μπορούν να πάνε όπου θέλουν και να επιστρέψουν στις 7 η ώρα το βράδυ. Όσοι μείνουν, θα μπαίναμε σε πούλμαν και θα πηγαίνανε για κάποια εκδρομή μέχρι τη Χαλκίδα.
Εγώ , δεν είχα καμία όρεξη να πάω στη Χαλκίδα, αφού το όνειρό μου ήταν ακόμη ζωντανό ότι πήγαινα για τον παράδεισο.
Πήρα το Λεωφορείο και πήγα πίσω στο σπίτι. Όταν με είδε η Θάλεια, έκανε το σταυρό της και με έβλεπε σα φάντασμα! Εγώ είμαι έλεγα , δεν είμαι φάντασμα!
Τελικά, με άλλο αεροπλάνο, φύγαμε ξανά κανονικά, αλλά κάπως κουμπωμένοι. Και το κακό ήταν νύχτα και βλέπαμε μόνο φώτα κάτω. Για λίγες ώρες σταματήσαμε στο αεροδρόμιο του Παρισιού. Το ίδιο έγινε και στο Λονδίνο. Δεν είδαμε τίποτα εκτός από φώτα, φώτα, φώτα!
Επειδή πηγαίναμε, όπως πηγαίναμε, δηλαδή, προς δυσμάς, τώρα δεν ξανύχτωνε ποτέ. Τελικά , αφού φτάσαμε στη Νέα Υόρκη και περιμέναμε ανταπόκριση αεροπλάνου για το Νόρφολκ, επιτέλους νύχτωσε!
Με νυχτερινό δρομολόγιο φτάσαμε στο Νόρφολκ. Βρεθήκαμε σε μια τεράστια Ναυτική βάση. Μετά τα Μεσάνυχτα, μας εγκατέλειψαν σε ένα τεράστιο θάλαμο με 2όροφα κρεβάτια, όπου κοιμόταν καμιά 50νταριά μαύροι και άσπροι ναύτες αμερικανοί. Βολευτείτε εδώ απόψε και το πρωί θα σας τακτοποιήσουν, μας είπαν. Ταλαίπωροι, όπως ήμασταν, πέσαμε και ξυπνήσαμε μόνο το πρωί, που έγινε το κανονικό εγερτήριο.
Εκεί, μας βλέπανε οι ναύτες σαν εξωγήινους! Πήραν τα καπέλα μας, δείχνανε το στέμμα που είχαν τα καπέλα μας, βλέπανε από τις πρώτες κουβέντες ότι δεν ήμαστε Άγγλοι και διερώτονταν, αν υπάρχει και άλλη χώρα που έχει βασίλισσα!
Ένας μαύρος ναύτης, προθυμοποιήθηκε να μας βοηθήσει, να βρούμε πρώτα τις τουαλέτες και τους νιπτήρες. Στη συνέχεια, μας πήγε στο εστιατόρια για το πρωινό μας. Ήταν σελφ σέρβις, με μια μεγάλη εμφανή πινακίδα που έλεγε « πάρτε ότι και όσα θέλετε, αλλά να φάτε όλα».
Ήταν η πρώτη εντύπωση του παραδείσου. Είχε τεράστιας πάγκους με όλα τα φρούτα του κόσμου. Ένας άλλος πάγκος είχε όλα τα τυριά και τις μαρμελάδες που κυκλοφορούν στην αγορά. Πολλούς χυμούς. Αυγά και σαλάμια σε αφθονία. Τρεις μάγειροι, ψήνανε εκείνη τη στιγμή, πανκέικς και αυγά, ομελέτα ή μάτια , σύμφωνα με την παραγγελία, αυτού που περίμενε να σερβιριστεί. Καφές, τσάι και γάλα , από πολλές βρύσες, που έπαιρνες όσο και ότι ήθελες. Διάφορα ψωμάκια , φρυγανιές, και κορν φλέικς , σε αφθονία και μεγάλη ποικιλία. Έπαιρνες ένα μεγάλο δίσκο, μπολ, πιάτο, φλιτζάνι, και μαχαιροπήρουνα.
Ήμασταν, προσεκτικοί, διστακτικοί και κοιτάγαμε και τους Αμερικανούς να δούμε, τι πράγματα αυτοσερβίρονται αυτοί. Το αποτέλεσμα ήταν ποικιλόμορφο. Δίσκοι γεμάτοι που ξεχείλιζαν και δίσκοι με μια ομελέτα, καφέ και ένα πορτοκάλι. Εμείς συντηρητικοί, στην αρχή, αλλά αργότερα, δοκιμάσαμε πολλά από τα αγαθά του παραδείσου!
Μέσα στην πρώτη μέρα, μας τακτοποίησαν οι υπεύθυνοι, σύμφωνα με το βαθμό μας και τη σχετική σύμβαση μεταξύ USA και Ελλάδας. Είχαμε το δικό μας δωμάτιο με τις αντίστοιχες ευκολίες για το μπάνιο, το πλυντήριο ρούχων κτλ. Μας δώσανε το πρόγραμμα μαθημάτων, με την υποσημείωση ότι, κάθε Παρασκευή έχει διαγώνισμα σε όλη την ύλη της εβδομάδας. Όποιος δεν πιάνει βάση (60%) σε δυο συνεχόμενες εβδομάδες, υποβιβάζεται σε άλλη ειδικότητα π.χ, γεμιστής οβίδων στα κανόνια. Για τους ξένους, επιστροφή στην πατρίδα τους.
Στο δικό μας τμήμα δεν υπήρχαν άλλοι ξένοι. 28 Αμερικανοί μαύροι και άσπροι και 2 Έλληνες. Σε ένα άλλο τμήμα υπήρχαν και 2 Γερμανοί.
Τα μαθήματα ήταν συστηματικά, ολοκληρωμένα στη θεωρία και στη πράξη. Τα εργαστήρια ήταν πλήρως εξοπλισμένα με τις πλέον σύγχρονες συσκευές RADAR, και συσκευές επικοινωνίας των πλοίων. Εντυπωσιακό! Κάθε συσκευή, είχε μια μικρή κομψή πινακιδίτσα που έγραφε: « αυτή η συσκευή σας κόστισε τόσα Δολάρια» Πουθενά , σε όλη τη Σχολή και τις συσκευές δεν είδαμε ίχνος βανδαλισμού. Ήταν αδιανόητο να σκεφτείς, έστω να κάνεις μια μουτζούρα ή μια γρατσουνιά κάπου. Άλλη κουλτούρα αυτοί. Ο καθένας ήταν αυστηρός φύλακας -προστάτης των πάντων.
Στα μαθήματα, με πάρα πολύ διάβασμα, παρά τις γλωσσικές δυσκολίες, τα καταφέραμε πολύ καλά. Βγήκαμε στην πρώτη πεντάδα, στο τέλος του τριμήνου και μας προσέφεραν ένα ειδικό γεύμα- δεξίωση στη Λέσχη Αξιωματικών.
Ένας χαρακτηριστικός τύπος από τους δασκάλους, μας ειρωνευόταν θετικά, κάθε φορά που άρχιζε ένα καινούργιο μάθημα ή κεφάλαιο, και η αρχή του αναφερόταν στην Ελλάδα ή στην ελληνική γλώσσα. Όπως π.χ. ψυχολογία, τηλεσκόπιο, ηλεκτρισμός, ηλεκτρονικά, τηλέφωνο και πολλά άλλα.
Όταν όμως μπήκαμε στο θέμα των πυραύλων, αναφώνησε: γκαντέμ γκρήκς, δις τάιμ τσάινηζ ινβέντιντ ρόκετς. Οι Κινέζοι, λοιπόν, εφεύραν τους πύραυλους!
Ο ίδιος , άριστος καθηγητής, χρησιμοποιούσε πολύ τη λέξη φακ- φάκεν. Σε μάθημα 45 λεπτών, μέτρησα ότι χρησιμοποίησε τη λέξη φάκεν 23 φορές! Το μάθημα , ήταν πάνω σε κουμπιά και διακόπτες στις συσκευές .( δις φάκεν σουίτς κτλ).
Στο τέλος του μαθήματος ,του είπα το αποτέλεσμα της στατιστικής μου. Νικ, μου λέει, ούτε μία φορά δεν συνειδητοποίησα ότι χρησιμοποίησα αυτή τη λέξη! Οι Αμερικανοί, στις ένοπλες δυνάμεις, τη χρησιμοποιούν πολύ περισσότερο από ότι χρησιμοποιούν οι νέοι μας, τη λέξη’ μαλάκα’!
Γενικά, περάσαμε καλά στο Νόρφολκ. Στην ελληνική εκκλησία, γνωρίσαμε έναν Έλληνα από το Δίον – Μαλαθριά Πιερίας. Τον Νίκο Χαρίση. Μας κάλεσε στο σπίτι 3 φορές και φάγαμε μαζί με την οικογένειά του. Μιλήσαμε πολύ για τη Μακεδονία και τα χωριά μας. Με γέλιο , δισταγμό και υπερηφάνεια, μου έδειξε τις δύο τουαλέτες του σπιτιού του. Όταν του είπα ότι έχουμε και εμείς τώρα στην Ελλάδα τέτοιες τουαλέτες! Έκπληκτος , μου είπε, ‘εγώ στο χωριό μου είχα το χαλέ μακριά από το σπίτι, χωρίς νερό και χαρτί τουαλέτας’.
Από το Νόρφολκ, κάναμε διάφορες εκδρομές. Η πρώτη ήταν στην Πρωτεύουσα, την Ουάσιγκτον. Εκεί θαυμάσαμε το δάσος με τις κερασιές. Τα πολλά αγάλματα και μνημεία. Το Καπιτώλιο, τον Λευκό Οίκο, όλα αυτά τα εντυπωσιακά κτήρια με την παγκόσμια δύναμη που εκφράζουν.
Τα μνημεία του Τζωρτζ Ουάσιγκτον, του Τζέφερσον και Λίνκολν, συγκεντρώνουν τους περισσότερους τουρίστες.
Η εκδρομή στην Νέα Υόρκη, ήταν η πιο διασκεδαστική αλλά επεισοδιακή, ανορθόδοξη για τις προσδοκίες μας.
Είχαμε 2 φιλενάδες , που βγαίναμε στα μπαράκια και στις καφετέριες . Το μπλουζ, ήταν τότε της μόδας, παράλληλα με το ροκεντρόλ. Στη διάρκεια του μπλουζ, είχαμε ημίφως, αν όχι σκοτάδι. Το, τσηκ του τσηκ , ήταν υποχρεωτικό και το φιλί ασταμάτητο!
Με δύο τέτοια γκομενάκια, αποφασίσαμε ένα Σαββατοκύριακο στη Νέα Υόρκη.
Τα κορίτσια ανέλαβαν να βγάλουν τα εισιτήρια και να κλείσουν τα δωμάτια στο Ξενοδοχείο.
Η συμφωνία ήταν , όλα τα έξοδα μισά ,μισά. Έτσι και έγινε για όλο το Σαββατοκύριακο. Όταν μας είπαν ότι κλείσανε 2 δωμάτια, ένα για κάθε ζευγάρι, είπαμε ‘θα φάμε καλά!’
Ξεκινήσαμε αγκαλιασμένοι, στο λεωφορείο. Φτάσαμε στη Νέα Υόρκη με πολύ κέφι και θαυμασμό. Αφήσαμε τα πράματά μας στο Ξενοδοχείο και βγήκαμε έξω. Επισκεφτήκαμε το Εμπάιρ Στέιτ, το Άγαλμα της Ελευθερίας, το γυάλινο κτήριο του ΟΗΕ, το Ζωολογικό Κήπο, και παρακολουθήσαμε μία παράσταση στο Ράδιο Σίτυ . Το βράδυ φάγαμε σε ένα ελληνικό εστιατόριο και ήπιαμε ρετσίνα. Ήμασταν καλά φτιαγμένοι, για μια νυχτιά στο ξενοδοχείο με τις κεφάτες Αμερικανίδες!
Όταν είχαμε ετοιμαστεί όλοι, με τις πιτζάμες μας, που ήταν υποχρεωτικές, έγιναν οι επίσημες δηλώσεις. Εδώ ήρθαμε να κοιμηθούμε, και αύριο θα συνεχίσουμε τις επισκέψεις μας στα αξιοθέατα. Τώρα, δεν έχει ούτε φιλάκια , ούτε χάδια, ούτε αγκαλιές. Προσέξτε, μη κάνετε κάτι που δεν πρέπει , γιατί θα φωνάξουμε, θα χτυπήσουμε αυτό το κουδούνι και θα σας μπαγλαρώσουν, σύμφωνα με τον Αμερικανικό Νόμο, για βιασμούς από στρατιωτικούς. Ο.Κ.? Πάγωσαν οι επιθυμίες μας, συρρικνώθηκαν τα όργανα. Μας έπεσαν όχι μόνο τα φτερά αλλά και τα πουλιά! Είπαμε το Ο.Κ. δυνατά. Και στα Ελληνικά είπα στο φίλο μου: απόλυτος και ιερός σεβασμός στα όσα είπαν τα κορίτσια. Στα κορίτσια είπαμε ότι θα έχετε τον πιο ήσυχο και ασφαλή ύπνο της ζωής σας! Έτσι και έγινε. Κοιμηθήκαμε σαν αδελφάκια!
Τώρα, γιατί δεν ήθελαν ένα δωμάτιο για τα κορίτσια και ένα για εμάς, αυτό ήταν μάλλον δικό τους βίτσιο. Ήθελαν, ίσως, να έχουν ένα ηθικό- θριαμβευτικό αφήγημα! Μια ιστορία, πως κατόρθωσαν να κάνουν τους θερμούς Έλληνες, αρνάκια!
Ξυπνήσαμε όλοι χαρούμενοι, ανάλαφροι και κεφάτοι, με το αίσθημα ότι κάναμε αυτό που μας επιβλήθηκε σε μια ξένη χώρα και, οπωσδήποτε, δεν θα έχουμε κάποια ανεπιθύμητη συνέχεια στην παρέα μας. Ξεχάσαμε το ελληνικό . Γίναμε Αμερικάνοι!
Στο Νόρφολκ, τις Κυριακές, πέρναγα πολύ καλά. Στην Πλαζ, που τη λέγανε Όσιαν Βιού, γνώρισα μια κοπελίτσα, γύρω στα 16 με 17 χρονώ. Εκμεταλλεύτηκα την κοινωνική άποψη, που η Μαμά , στην Αμερική, ανησυχεί, αν μετά τα 15 η κόρη δεν έχει φίλο!
Έτσι, η Μαμά πήγαινε στη δουλειά της και κατά τις 11 ή ώρα , κάθε Κυριακή, άφηνε την κόρη της στην παραλία, με μια τεράστια σαμπρέλα αυτοκινήτου. Εγώ, την παραλάμβανα, για να τη συνοδεύω και να την προσέχω μέχρι τη μία ή δύο η ώρα το μεσημέρι, που θα ερχότανε, πάλι, να την παραλάβει.
Περνάγαμε πάρα πολύ καλά με τη σαμπρέλα και τα κύματα. Ουσιαστικά τελείωνα … παίζοντας με τα κύματα, τη σαμπρέλα και με το να βοηθώ, ξανά και ξανά, το κορίτσι να ξανανεβαίνει στη ομπρέλα και μετά, πάλι, εγώ να την αρπάζω σφικτά και τρυφερά στη αγκαλιά και να την ρίχνω απαλά πίσω στα κύματα! Δεν χρειαζόμουνα περισσότερα παιχνίδια.
Όταν ερχότανε η Μαμά της , είχαμε ωραία συνέχεια. Πρώτα, θα μας πήγαινε να φάμε το χοτ ντογκ, μετά παγωτό, και στη συνέχεια πηγαίναμε στα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια ή και σε άλλες δραστηριότητες, όπως σκοποβολή, τραινάκια κτλ.
Η Μαμά ήταν πολύ ευχαριστημένη που ‘αξιωματικός’ του Ελληνικού ναυτικού.. φρόντιζε την κόρη της. Απολάμβανε, δε πολύ, να ξοδεύει για το ζευγάρι. Πέρασα, 8-10 Κυριακές πασαλίδικα.
Κάποια Κυριακή, όμως, προς το τέλος της παραμονής μου στο Νόρφολκ, άργησα να πάω στην Πλαζ, και όταν έφτασα , η μικρούλα, είχε βάλει πάνω στην σαμπρέλα έναν Αμερικανό. Σόρυ, Νικ, μου είπε, είμαι με τον Τζέρρυ, σήμερα! Έφαγα τη χυλόπιτα και κολυμπούσα σόλο!
Στο Νόρφολκ, γνώρισα ένα Χιώτη, που είχε μια ταβέρνα. Το παράξενο με αυτόν το πατριώτη ήταν ότι, αν και είχε σαράντα χρόνια στην Αμερική, ούτε έμαθε ούτε ήθελε να μιλήσει αγγλικά! Γιατί, τον ρώτησα. Θέλω να μείνω γνήσιος και όχι να μαϊμουδίζω, όπως κάνουν πολλοί ξένοι εδώ!
Από το Νόρφολκ φύγαμε και πήγαμε στη Φιλαδέλφεια. Εκεί ήταν το πλοίο, που θα παραλαμβάναμε για να το φέρομε στην Ελλάδα. Εκεί μείναμε σχεδόν 9 μήνες.
Το διάστημα της παραμονής μας στη Φιλαδέλφεια , ήταν ότι καλύτερο και δημιουργικότερο και ομορφότερο στην Αμερική .
Ουσιαστικά, είχαμε πέσει σε μια ευχάριστη ρουτίνα. Μπήκαμε στο υπό παραλαβή, Αντιτορπιλικό ΣΦΕΝΔΟΝΗ. Εκεί μέναμε, τρώγαμε και δουλεύαμε για την αναβάθμιση και τον εξοπλισμό του πλοίου με τα πλέον σύγχρονα μηχανήματα.
Εκτός από τα διάφορα συνεργεία, που ερχόταν κάθε πρωί, είχαμε και μια ομάδα 10 περίπου ειδικών Αμερικανών, για κάθε ειδικότητα, που μένανε μαζί μας στο πλοίο, και μας βοηθούσαν, όπου χρειαζόταν, για να μάθουμε και να εξοικειωθούμε με την λειτουργία, του συνόλου των συσκευών και μηχανημάτων του πλοίου.
Δουλειά από τις 8 το πρωί ως τις 5 το απόγευμα, με μία ώρα διακοπή για το μεσημεριανό, και μετά δρόμο για την πόλη, μέχρι το πρωί, που έπρεπε να ήμαστε στο πλοίο το αργότερο στις 8 το πρωί.
Η Φιλαδέλφεια είχε ένα μεγάλο συγκρότημα YMCA ( Νέων Ανδρών Χριστιανικός Σύλλογος), για τις ΄Ενοπλες Δυνάμεις. Είχε Εστιατόρια , Καφετέρια, Αίθουσα Χορού, και πολλά άλλα που βρίσκουμε σε μεγάλα Ξενοδοχεία. Όλες οι τιμές ήταν ειδικά χαμηλές.
Είχαν ελεύθεροι είσοδε οι ένοπλες δυνάμεις και τα κορίτσια , που είχαν κάποια κάρτα ελεύθερης εισόδου.
Σε αυτή, τη ζεστή και φιλόξενη φωλιά, μαζευόμασταν, κάνοντας οτιδήποτε ελκυστικό και εντυπωσιακό , ώστε να κεντρίσουμε το ενδιαφέρον των κοριτσιών.
Οι Αμερικανίδες είχαν πάντοτε την περιέργεια να γνωρίσουν τους επιθετικούς και αχόρταγους Έλληνες , όπως είχε κυκλοφορήσει η φήμη! Η όλη ατμόσφαιρα σε αυτό το στρατιωτικό διασκεδαστικό κέντρο, ήταν, σε γενικές γραμμές , συντηρητική.
Στο χορό, δεν επιτρεπόταν το φιλί! Μέχρι τσικ του τσικ , και αυτό ήταν όλο. Δεν έπαψε ,όμως, να είναι μία χαρωπή κυψέλη, με πλούσιο, εξευγενισμένο μέλι, με περιζήτητο βασιλικό πολτό, όπου ήμασταν , σαν τις μύγες κολλημένοι, οι λαίμαργοι καρχαρίες . Ήταν, ό,τι καλύτερο είχε το Βασιλικό Ναυτικό, στην αποστολή για το αντιτορπιλικό ΣΦΕΝΤΟΝΗ .
Εκεί, λοιπόν, ψηνόταν η δουλειά, κάναμε παρέες των 3-4 ζευγαριών και φεύγαμε για τα διάφορα μπαράκια , με το ελάχιστο φως, όπου το συνεχές φίλημα, στο μπλουζ ή και στον καναπέ, έδινε και έπαιρνε! Και αυτό ήταν όλο!
Η Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία, είχε πάντοτε καλή απήχηση στις Αμερικανίδες, όταν τις πηγαίναμε στους τρικούβερτους ελληνικούς χορούς , που γινόταν , στις ειδικές αίθουσες εκδηλώσεων , που έχουν όλες οι εκκλησίες μας στο εξωτερικό.
Σε γενικές γραμμές, δεν μας έλειπαν οι παρέες με τα κορίτσια, αλλά δεν βγάζαμε και πολλά πράγματα.
Ένα από τα κορίτσια μου, που η σχέση κράτησε πολύ περισσότερο, ήταν η Jessie. Είχα πάει στο σπίτι της και μάλιστα έκανα και Χριστούγεννα με την οικογένεια της. Ήταν όλοι η οικογένεια πολύ καλή μαζί μου. Οι αμερικανικές οικογένειες, έδεναν τις ελευθερίες στα κορίτσια τους, αλλά ήθελαν, οπωσδήποτε, να ξέρουν με ποιόν βγαίνουν. Γι’αυτό η γνωριμία με την οικογένεια ήταν απαραίτητη.
Μια μέρα, θα πηγαίναμε σε ένα κινηματογράφο. Εγώ με την Τζέσυ και ένα άλλο ζευγάρι.
Ο Ιρλανδός ,Πατέρας της Τζέσυ, μας είπε να περάσουμε από ένα γνωστό μπαρ, όπου θα ήταν εκεί μετά τη δουλειά και θα μας πήγαινε αυτός, με το αυτοκίνητό του, στον κινηματογράφο, που ήταν σχετικά μακριά.
Μπήκαμε και οι τέσσερεις, στη Λιμουζίνάρα του και θρονιαστήκαμε στα αναπαυτικά καθίσματα. Μόλις ξεκίνησε, άρχισε χαζοχαρούμενα να δικαιολογείται ότι είναι λίγο, πιωμένος, αλλά , έλεγε, να μην ανησυχούμε είναι πολύ προσεκτικός οδηγός.
Εγώ , τόλμησα και είπα, ότι είναι μια χαρά και ότι δεν φαίνεται μεθυσμένος! Αμ τι ήταν αυτό! Έγινε έξω φρενών. Φρενάρισε το αυτοκίνητο δεξιά και μας πέταξε και τους 4 έξω από το αυτοκίνητο! ‘ Εγώ , λέει, πλήρωσα 10 δολάρια για να μεθύσω και να φαίνομαι μεθυσμένος και συ μου λες ότι είμαι μια χαρά. Έξω, έξω!
Η Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνιας , έχει πολλά αξιοθέατα, αλλά δεν ήταν στις πρώτες επιλογές μας. Η Καμπάνα της Ελευθερίας κα ι η Valley Force, ήταν οι δύο προγραμματισμένες ομαδικές επισκέψεις , που άξιζαν τον κόπο. Από εκεί και πέρα, ελάχιστα είδαμε με την προσωπική μας πρωτοβουλία. Το Εθνικό Μουσείο και η Αίθουσα Ανεξαρτησίας, μας συγκίνησαν ιδιαίτερα.
Στην Φιλαδέλφεια, λειτουργούσαν απογευματινά κρατικά Κέντρα , για την αγγλική γλώσσα, για ξένους. Με το φίλο μου , τον Κώστα το Βαρσάμη, που ήμασταν μαζί και στο Νόρφολκ, αποφασίσαμε να πάμε να βελτιώσουμε τα Αγγλικά μας.
Πλήρωνες μόνο ένα Δολάριο για την εγγραφή, αλλά αν έκανες περισσότερες από 3 απουσίες το Μήνα , σε διέγραφαν.
Επιλέξαμε το τμήμα Λεξιλογίου. Δηλαδή να αυξήσουμε το λεξιλόγιο, το πιο χρήσιμο, αλλά και συγχρόνως το πιο δύσκολο.
Ήμασταν 20 μαθητές από 20 διαφορετικές χώρες και ίσως σε 20 διαφορετικές αποχρώσεις. Μαύροι, άσπροι, κίτρινοι, μελαμψοί, κορίτσια και αγόρια.
Είχαμε καθηγητή, ένα κλασικό αγγλοσάξονα, με πραγματικό φιλότιμο και με φιλοδοξίες άριστου δασκάλου. Ήταν πάντοτε άριστα προετοιμασμένος.
Στις λέξεις , που μπορούσε να μας δείξει ένα αντικείμενο, μία φωτογραφία, ένα σκίτσο στον πίνακα, τα πράγματα πηγαίνανε πολύ καλά.
Όταν όμως φθάναμε στις αφαιρεμένες έννοιες, τα πράγματα δυσκόλευαν πάρα πολύ. Ίδρωνε και ξαναπροσπαθούσε με παραδείγματα. Μας κοίταζε στα μάτια, και έβλεπε ότι οι περισσότεροι δεν είχαμε καταλάβει την σημασία της λέξης και τον έπιανε απελπισία.
Σε κάποια φάση, κάθισε στο σκαλοπάτι και άρχισε να προσεύχεται!
Εγώ τα είχα καλά μαζί του, γιατί πολλές αφαιρεμένες λέξεις τύχαινε να έχουν ελληνική ρίζα και εκεί βοηθούσα όσο μπορούσα.
Τον ρώτησα λοιπόν, τι ζητάει από το Θεό. ‘ Νικ, μου λέει, ένα πράγμα ζητώ από το Θεό. Να με φωτίσει να μπορώ να μιλήσω ,έστω για μια μέρα μόνο, τη μητρική γλώσσα σας, να πω στον καθένα, στη γλώσσα του, αυτό που έχω μέσα μου να πω και δεν μπόρεσα ποτέ να το κάνω’.
Αχ, Τομ, του λέω, αυτό το προνόμιο το έδωσε μάλλον στο γιό του, στο Χριστό, και αυτός στους Αποστόλους και δεν νομίζω ότι θα το ξανακάνει!
Όλα τα χρόνια, που δίδασκα την Αγγλική, αυτό το συμβάν το είχα κατά νουν, και ουδέποτε υποστήριξα την μη χρήση της ελληνικής γλώσσας, στη διάρκεια της διδασκαλίας της ξένης γλώσσας. Επίσης, υποστήριζα την άποψη ότι, ο δάσκαλος που διδάσκει μια ξένη γλώσσα, έχει ένα σημαντικό προσόν, αν ξέρει και τη γλώσσα των μαθητών του.
Αφού το πλοίο ετοιμάστηκε και ολοκληρώθηκαν οι εργασίες, έπρεπε να κάνουμε ένα δοκιμαστικό ταξίδι.
Με καμάρι βγήκαμε από το ποτάμι στον ωκεανό. Κάναμε τα πάντα με αξιοθαύμαστη επιτυχία.
Βολές ενάντια σε ρυμουλκούμενα αεροπλάνα-στόχος. Δεν αφήσαμε κανένα να επιστρέψει στη βάση του. Όλα τα επιτυχαίναμε και πανηγυρίζαμε όταν τα καταρρίπταμε!
Τορπίλες και ανθυποβρυχιακά όπλα, δούλεψαν άψογα.
Μηχανές, μέσα επικοινωνίας, ραντάρ και σόναρ, όλα δοκιμάστηκαν σε κατάσταση πολέμου και ανταποκρίθηκαν για το σκοπό που έγιναν.
Εδώ ίσχυσε αυτό που λένε ,’ πίσω έχει η αχλάδα την ουρά!’
Αφού ολοκληρώσαμε το πρόγραμμα, με πολλούς επαίνους από τους συμβούλους Αμερικανούς , που μας συνόδευαν και κατέγραφαν τα πάντα , για να κάνουν την έκθεση στο Αρχηγείο τους, για να πάρουμε το ΟΚ του ετοιμοπόλεμου ποίου, πήραμε , το απόγευμα, την πορεία της επιστροφής.
Μπήκαμε με καμάρι στο Ναύσταθμο της Φιλαδέλφειας. Διετάχθη, ‘έτοιμοι για παραβολή δεξιά.’
Το πλοίο, ολοκλήρωσε τη διαδικασία πρόσδεσης. Συνδέθηκαν οι σωλήνες για νερό και ατμό. Συνδέθηκαν τα καλώδια για ρεύμα και τηλέφωνο. Διετάχθη τέλος παραβολής δεξιά και προετοιμασία εξόδου!
Είχα κουραστεί πολύ από το 12ωρο ταξίδι, χωρίς διακοπή. Ήμουνα υπεύθυνος στο Κέντρο Πληροφορητών Μάχης. Ζήτησα, να μου φέρουν ένα καφέ και άναψα ένα PALL MALL. Δεν πρόλαβα να δοκιμάσω τον καφέ. Ένας δυνατός κρότος και το καράβι ταρακουνήθηκε σα σπίτι από σεισμό. Έσβησαν τα φώτα και ακουγόταν ατμός να εκσφενδονίζεται .Μου έφυγε το φλιτζάνι από το χέρι και λέρωσε κάτι χάρτες!
Πετάχτηκα έξω . Οι σωλήνες με τον ατμό και το νερό είχαν κοπεί. Ατμός και νερό, γέμιζαν το αέρα. Τα καλώδια για ρεύμα, κάνανε βραχυκυκλώματα και σπινθηρίζανε. Όλοι οι κάβοι που ήταν το πλοίο δεμένο, σπάσανε. Ένας συρμάτινος κάβος στην πλώρη, ήταν ο μόνος που δεν έσπασε.
Τι είχε συμβεί; Απλά, το πλοίο κινήθηκε ολοταχώς μπροστά και τα έκοψε όλα, μέχρι που η πλώρη του χτύπησε στην προβλήτα και στράβωσε!
Γιατί έγινε αυτό το ρεζιλίκι; Απλά, δύο άνθρωποι εφάρμοσαν τους κανονισμούς κατά γράμμα. Αλλά αυτό που προηγήθηκε, έπρεπε να ακολουθήσει!
Όταν τα μεγάφωνα ανήγγελλαν τέλος παραβολής δεξιά και προετοιμασία εξόδου, σημαίνει ότι το πλοίο είχε δέσει, είχε πάρει ρεύμα από τη στεριά και οι μηχανές του πλοίου είχαν σβήσει. Ο δε ηλεκτρολόγος υπηρεσίας είχε θέσει εκτός το ρεύμα για τα κυκλώματα που χρησιμοποιούνται για ειδικές υπηρεσίες του πλοίου.
Ο τρίτος μηχανικός, που είχε το καθήκον να σβήσει τη μηχανή, έπρεπε πρώτα να δώσει μερικές στροφές στην προπέλα και μετά να τη σβήσει. Έτσι άρχισε σιγά, σιγά να ανοίγει τον ατμό και να παρακολουθεί το στροφόμετρο, ώστε, μόλις η προπέλα πάρει λίγες στροφές να σβήσει τη μηχανή.
Αλλά ,γύριζε και ξαναγύριζε το στρόφαλο του ατμού,, αλλά δεν έδειχνε το στροφόμετρο στροφές. Οπότε συγκλονίστηκε και αυτός από την πρόσκρουση του πλοίου, όταν κατάλαβε τι λάθος είχε κάνει. Ο ηλεκτρολόγος, είχε βγάλει τα κυκλώματα εκτός και το στροφόμετρο ήταν νεκρό!
Ο αξιωματικός μηχανικός, την επόμενη μέρα στάλθηκε πακέτο στην Ελλάδα.
Από ότι λεγόταν αργότερα απολύθηκε. Πήγε στο Εμπορικό Ναυτικό και διέπρεψε!
Στο σημείο, που χτύπησε η πλώρη του πλοίου, ήταν μόνο ένα μέτρο δεξιότερα από τη πόρτα μια μόνιμης δεξαμενής, όπου επισκευαζόταν ένα Αμερικάνικο Αεροπλανοφόρο και ένα Τούρκικο Υποβρύχιο.
Οι ειδικοί είπαν ότι, αν το πλοίο χτυπούσε την πόρτα της δεξαμενής, αυτή θα υποχωρούσε, θα άνοιγε . Τότε ένα τσουνάμι θα στοίβαζε προς την περιοχή της δεξαμενής, τα 50 περίπου πλοία που ήταν εκεί, γράφοντας το μεγαλύτερο ατύχημα , από ελληνικό πλοίο, σε καιρό ειρήνης , μετά από ειδικές ασκήσεις αμύνης!
Το πρωί, εμφανίστηκε μια ομάδα Τούρκοι ναύτες , με ένα τύμπανο και μια σάλπιγγα και πανηγύριζαν. Τι έγινε ρε παιδιά, τι γλεντάτε; Γλεντάμε δύο πράγματα, μας είπαν, πρώτα ότι σώθηκε το Υποβρύχιό μας και δεύτερο, για τη λαχτάρα που πάθατε, γκιαούρηδες!
Η αλήθεια είναι ότι , χάσαμε τον αέρα του θριάμβου. Μας έπεσε ο τσαμπουκάς. Μας έπεσαν τα φτερά. Ευτυχώς δεν μας έπεσαν και τα πουλιά!
Σε τελική ανάλυση, εμείς, οι γκιαούρηδες, είχαμε μεικτά συναισθήματα για αυτήν συμφορά. Οπωσδήποτε, ντροπή και ταπείνωση. Όταν όμως μάθαμε ότι, για να αποκτήσουμε καινούργια ΠΛΩΡΗ, θα χρειαστεί να παραταθεί η παραμονή μας στην Αμερική, 2-3 μήνες, άλλαξαν τα συναισθήματα! Αυτό ήταν αρκετό να διώξει και την ντροπή και την ταπείνωση!
Η ουσία είναι ότι, στα τέλη του ’50, η Ελλάδα ήταν στην πενία, η Αμερική στην αφθονία. Τρόμος η σκέψη, ότι θα γυρίσουμε πίσω στην ελληνική γκαντεμιά, στου Ναυτικού μας την κακομοιριά! Είχαμε ένα πολύ αξιόλογο επίδομα εξωτερικού. Ήταν ίσως πενταπλάσιο του μισθού που είχαμε στην Ελλάδα.
Πέσανε με τα μούτρα τα συνεργεία, και η ζημιά αποκαταστάθηκε σε 6 περίπου εβδομάδες.
Το πρόγραμμα προέβλεπε τώρα, ότι πρέπει να πάμε στη Αμερικανική Βάση , στην Κούβα. Οι Αμερικανοί , έχουν νοικιάσει , ένα μεγάλο τμήμα στην Κούβα για 100 χρόνια ή κάτι τέτοιο.
Είναι το γνωστό Γκουαντάναμο. Εκεί πήγαμε για να κάνουμε τη λεγομένη σύντονη εκπαίδευση για 40 περίπου μέρες. Αν και χειμώνας, εκεί είχαμε καλοκαίρι. Όλα ήταν καλά και ωραία, αλλά δεν επιτρεπόταν να βγούμε στις Πόλεις της Κούβας.
Ο Φιντέλ Κάστρο, ( του οποίου σήμερα γίνεται η κηδεία! με την παρουσία του Πρωθυπουργού Τσίπρα), μόλις είχε διώξει τον Μπατίστα, με τη βοήθεια των Αμερικανών, αλλά τα χάλασε με τους Αμερικάνους και έτσι, όσοι υπηρετούσαν στη Βάση του Γκουαντάναμο, δεν επιτρεπόταν να βγουν έξω από τη Βάση.
Οι κουβανοί διαμήνυσαν ότι δεν έχουν τίποτε με τους Έλληνες και θα ήταν ευπρόσδεκτοι σε όλη την Κούβα, αλλά οι Αμερικάνοι είπαν ότι ,δεν θα ήθελαν να κάνουν καμιά εξαίρεση.
Επειδή εντάθηκαν τα σεξουαλικά! προβλήματα του πληρώματος και λύση μέσα στη Βάση δεν υπήρχε, κάναμε ένα είδος τάζα! ‘ διαμαρτυρίας’! Αυτό συζητήθηκε στα επιτελεία που παίρνανε τις αποφάσεις και αποφάσισαν, ένα Παρασκευοσαβατοκύριακο, τα γυμνάσια να γίνουν στην περιοχή της Νήσου Τζαμάικα. Έτσι και έγινε.
Αφού κάναμε τις απαραίτητες ασκήσεις, εν πλω, προς Τζαμάικα, δέσαμε στο λιμάνι του Κίνγκστον, στην πατρίδα του Χάρρυ Μπελαφόντε!
Ένα πανέμορφο νησί με ωραιότατα τοπία και μια πανέμορφη Πόλη. Είναι και η πατρίδα της μπανάνας. Ένα ολόκληρο τσαμπί, να φάει μια διμοιρία, κόστιζε μόνο ένα δολάριο.
Όλα πάμφθηνα!
Αφού κάναμε μια βόλτα στην Πόλη, μας ψώνισε ένας Ταξιτζής και μας ρώτησε αν θέλουμε να πάμε στις γυναίκες. Μας έκανε διάφορες προτάσεις και μεταξύ αυτών ήταν μία επιλογή που έλεγε. Λίγο έξω από το Κέντρο, υπάρχει μια Βίλλα πολυτελείας. Έχει Εστιατόριο, Καφετέρια, Μπαρ, Μουσική , Χορό, Κορίτσια, Πισίνα και πολλά δωμάτια, όπου τα κορίτσια εξυπηρετούν τους πελάτες !
Πήραμε, άλλα 3 ΤΑΞΙ, και γραμμή για τη Βίλλα. Η παρέα έγινε με 12 φίλους λυσσασμένους!
Όταν μπήκαμε μέσα και είδαμε όλα τα περιεχόμενα, τις ανέσεις , τις πολυτέλειες και τα πολλά γέλια των κοριτσιών και αφεντικών, φώναξε ένας ‘ παράδεισος!
Αφού ρωτήσαμε τιμές και άλλα διάφορα, συμφωνήσαμε να κλείσουμε τη Βίλα μέχρι τις 9 το βράδυ, κατά αποκλειστικότητα!
Ήταν περίπου 11 η ώρα το πρωί. Η συμφωνία ήταν να κλειδώσει ή εξώπορτα της Βίλλας και να μη μπει κανείς μέχρι τις 9 το βράδυ. Δεν είχαμε κανένα περιορισμό τύπου ταμπλ ντοτ, αλλά, όλα αλά καρτ.
Ότι θέλαμε πληρώναμε επί τόπου. Όποιο κορίτσι θέλαμε, πληρώναμε το εισιτήριο, που ήταν για όλες το ίδιο και πήγαινες στο δωμάτιο να βγάλεις τα μάτια σου!
Ήταν όλα τόσο φτηνά και είχαμε κάνει τέτοια οικονομία, που δεν βγαίναμε έξω στην Κούβα, ώστε μας φαινόταν όλα τζάμπα.
Άρχισε το φαγοπότι. Ποτάμι οι παγωμένες μπύρες. Πλούσιοι οι μεζέδες. Απίθανο το κύριο πιάτο. Σαλάτες και φρούτα και χυμούς και γλυκά, και πούρα Αβάνας. Όλα στην αφθονία.
Είχαμε κάτι Πατούχες και κάτι Ρασπούντιδες , που φώναζαν ‘ μέσα σε όλα!’
Τα κορίτσια ήταν όλα μαύρα και κάτω των 20 χρονώ. Όμορφα, γελαστά, σεμνά ντυμένα, με φούστες και φουστάνια, αλλά σε τρώγανε με τα μάτια!
Υπήρχε και ένα κορίτσι που ήταν άσπρο! Το μόνο προσόν που είχε ήταν, ότι ήταν λευκή! Πάνω από τα τριάντα της. Κοκκαλιάρα. Χωρίς στήθος. Της έλειπαν και 2 κάτω δόντια! Και όμως βρήκε άνδρες που την προτίμησαν, στο στάδιο που ήταν τύφλα στο μεθύσι. Αμφιβάλω, αν αυτοί οι τύποι, ήταν σε κατάσταση να ξεχωρίσουν τα χρώματα!
Άκουγες όλες τις παλαβομάρες. ‘ Εγώ , ρε, τρεις φορές, με ένα εισιτήριο. Εγώ μέχρι να φύγουμε θα τις έχω περάσει όλες ένα χέρι. Εγώ, ρε παιδιά, πήγα τύφλα στο μεθύσι. Ούτε έβλεπα ούτε ήξερα τι να κάνω. Τελικά δεν τα κατάφερα και μου έδωσε πίσω το εισιτήριο, και με παρότρυνε να ξαναπροσπαθήσω πολύ αργότερα, που θα έχω ξεμεθύσει. Τον ρώτησε ένας: Με λευκή ή μαύρη πήγες; Α!..δεν θυμάμαι χρώμα!
Εγώ, προσωπικά, δεν είχα καμία επιθυμία να πάω με μαύρη. Εκτός από το χρώμα, εκείνη η ειδική οσμή των μαύρων με απωθεί. Η ιδέα να πάω με τη μοναδική λευκή, με προκαλούσε γνωστή ναυτία σε θαλασσοταραχή! Η τελεία αποχή, ήταν εκτός συζητήσεως. Κανείς δεν μπορεί να αντέξει σε τέτοια πειράγματα, σε τόσο σκληρό ναυτικό δούλεμα, με όλα τα υπονοούμενα!
Τελικά, η επιλογή μου ήταν ένα χαριτωμένο μαυρούλι , με πολύ όμορφα μάτια και κάτασπρα δόντια.
Δεν το χάρηκα πολύ, αλλά δεν κακοπέρασα. Συγκινήθηκα από την κουβέντα που ακολούθησε. Ήταν μόλις 16 χρονώ. Η οικογένειά της είχε 6 παιδιά . Δύο αγόρια και 4 κορίτσια. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο από τα κορίτσια. Φτώχια μεγάλη στην οικογένεια. Έπρεπε όλοι να δουλεύουν. Όλοι οι συγγενείς και γνωστοί ξέρανε τι δουλειά κάνει . Δεν είναι κακό, μου έλεγε. Τόνισε ιδιαίτερα ότι, κάνει μόνο φυσικό σεξ. Τίποτε πέρα από αυτό. Όσες κάνουν και τα άλλα, βγάζουν περισσότερα, αλλά τα σπίτια που δουλεύουν, είναι κρυφά , γιατί αυτό απαγορεύεται.
Το δωμάτιό της, είχε πολύ φυσικό φως και κατά συνέπεια, δεν ήταν να λειτουργήσει η φαντασία με το γνωστό « λύχνου σβησθέντος πάσα γυνή Λαΐςς! ( ή ομοία).
Ήρθαν τα ΤΑΞΙ, μας παρέλαβαν και μας ξεφόρτωσαν στο πλοίο, μπουχτισμένους από όλα!
Ευχαριστημένοι από το ταξίδι στη Τζαμάικα, επιστρέψαμε στην Κούβα του Φιντέλ Κάστρο. Την Αβάνα, την είδαμε από μακριά, με τα κιάλια. Τις Κουβανέζες, τις βλέπαμε από κοντά αλλά κανένα περιθώριο να συνάψουμε φιλίες. Ήταν αυτές, οι λίγες, που δουλεύανε στη Αμερικανική Βάση την ημέρα και το απόγευμα πηγαίνανε στα σπίτια τους. Ήταν όμορφες, από αυτές που δεν είναι πολύ μαύρες , αλλά σοκολάτες αμυγδάλου!
Η εκπαίδευση στο Γκουαντάναμο ολοκληρώθηκε και σηκώσαμε άγκυρα για να επιστρέψουμε στη Φιλαδέλφεια. Το παράξενο ήταν ότι , φύγαμε από την Κούβα στην καρδιά του καλοκαιριού και φτάσαμε στη Φιλαδέλφεια στην καρδιά του χειμώνα , με μπόλικο χιόνι!
Στη διάρκεια της εκπαίδευσης στην Κούβα, μαζεύτηκαν πολλές παρατηρήσεις. Βρέθηκαν αστοχίες στο υλικό. Παρουσιάστηκαν βλάβες και δυσλειτουργίες σε διάφορες συσκευές και μηχανήματα. Προβλήματα χρήσεις των πολύπλοκων αυτοματισμών στα πυροβόλα και τα ανθυποβρυχιακά όπλα. Και πολλά άλλα, για την πλήρη λειτουργία του πλοίου
Το πλοίο μπήκε σε πρόγραμμα για να ολοκληρωθούν όλες οι εργασίες, ώστε να είναι σε πλήρη ετοιμότητα για να φύγει για την Ελλάδα, χωρίς απολύτως καμία εκκρεμότητα.
Πιάσαμε όλοι δουλειά με 8ωρο πρόγραμμα. 8 το πρωί με 5 το απόγευμα και, ως συνήθως, μία ώρα διακοπή για το μεσημεριανό φαγητό.
Στη Φιλαδέλφεια, μόλις βγήκαμε στη Πόλη , ρίξαμε δίχτυα, παραγάδια, πετονιές , μήπως πιάσουμε κάνα καλό ψάρι, αλλά τζίφος! Ζαργάνες, σουπιές και σαρδέλες. Ούτε λαβράκια, ούτε μελανούρια Ούτε κάνα μπαρμπούνι!
Επανήλθαμε, σε ότι είχαμε αφήσει πίσω, όταν φύγαμε για την Κούβα. Δεν υπήρχε χρόνος να ψάξουμε για καινούρια κορίτσια.
Ο Κώστας ο Σπύρου, είχε τη Μαρία και εγώ τη Τζέση. Η Μαρία ήταν παντρεμένη με ένα βαθμοφόρο του Αμερικανικού Ναυτικού, αλλά υπηρετούσε στη Ιαπωνία. Η Τζέσι δούλευε σε ένα πολυκατάστημα. Έτσι και αλλιώς αυτές μας λαχταρούσαν.
Η Μαρία είχε ένα γερό επίδομα από το σύζυγο, που καλοπερνούσε στην Ιαπωνία. Είχε και μια αυτοκινητάρα με ελεύθερη είσοδο μέσα στην Ναυτική Βάση.
Ερχόταν, λοιπόν, η Μαρία με τη Κουρσάρα της, παρκάριζε στη σκάλα του πλοίου μας και περίμενε να βγούμε εμείς από το πλοίο, να μας παραλάβει και στα γρήγορα να φύγουμε από τα μάτια των συναδέλφων, που αυτοί ζήλευαν και εμείς καμαρώναμε!
Στην είσοδο του Ναυστάθμου, μας περίμενε η Τζέσυ, που δεν είχε άδεια να μπαίνει στη Βάση.
Αφού έμπαινε η Τζέσυ, συνήθως πηγαίναμε στο DRIVE IN MOVIE. Εκεί είχαμε απόλυτη ασφάλεια και ελευθερία.
Έμπαινε το αυτοκίνητο σε μια αριθμημένη θέση. Έπαιρνε μέσα ένα μεγαφωνάκι για να ακούμε τα λόγια και τη μουσική του έργου. Πήγαιναν τα κορίτσια στο κυλικείο και έφερναν συνήθως 4 κοκακόλες, 4 μεγάλα σάντουιτς και 4 ντόνατς. Αυτό ήταν το δείπνο μας.
Βλέπαμε όσα έργα θέλαμε, αλλά στην ουσία δεν βλέπαμε κανένα.
Ο Κώστας και η Μαρία , κάνανε ότι κάνανε στο μπροστινό κάθισμα και εγώ με τη Τζέσυ παλεύαμε στο πίσω κάθισμα.
Γενικά, στις 12 τα μεσάνυχτα, φροντίζαμε να έχουμε επιστρέψει όλοι στα κρεβάτια μας , εκτός αν ήταν Παρασκευή ή Σάββατο, οπότε δεν είχαμε κανένα περιορισμό.
Κάπου, Κάπου φτιάχναμε μεγαλύτερες παρέες και πηγαίναμε στα μπαράκια, για χορό με ελεύθερα τα συνεχόμενα φιλιά στο στικ του τσικ του μπλουζ!
Κάπως έτσι περάσαμε , περίπου 2 μήνες, ώσπου να έρθει η Μεγάλη μέρα της αναχώρησης από τη Φιλαδέλφεια.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα της αναχώρησης, έπρεπε να φύγουμε από τη Φιλαδέλφεια και να πάμε στη Βάση του Νόρφολκ, Βιρτζίνια, να φορτώσουμε καύσιμα και όλα τα απαραίτητα πυρομαχικά.
Την παραμονή της αναχώρησης για το Νόρφολκ, βγήκαμε να αποχαιρετήσουμε τα κορίτσια και να ανταλλάξουμε δώρα και κυρίως υποσχέσεις για το μέλλον. Τόσο Εγώ όσο και ο Κώστας, ήμασταν απλόχεροι στις υποσχέσεις και στους όρκους για αιώνια αγάπη και σύντομη αντάμωση στην Ελλάδα ή στην Αμερική!
Αγκαλιαστήκαμε ,φιληθήκαμε, δακρύσαμε και αποχαιρετιστήκαμε. Έπρεπε να γυράσουμε στο πλοίο, πριν από τις 10 το βράδυ, διότι πρωί πρωί, θα αναχωρούσαμε για το Νόρφολκ.
Ξαπλώσαμε ευχαριστημένοι.
Πριν μας πάρει ο ύπνος , μας ξύπνησε ο σκοπός, λέγοντας ότι, μας θέλουν οπωσδήποτε να μας δούνε 2 κορίτσια που περίμεναν απέξω από το πλοίο.
Όταν βγήκαμε έξω, είδαμε τη Μαρία και τη Τζέσυ να χασκογελάν και να θέλουν να μας ξαναποχαιρετήσουν. Όταν ρώτησα , πώς μπήκε μέσα στη Βάση η Τζέσυ, μου λέει η Μαρία ότι την έβαλε μέσα στο πορτμπαγκάζ και ότι δεν την είδε κανένας!
Δεν προλάβαμε να πούμε περισσότερα, όταν έφτασε ένα τζιπ της Ναυτικής Αστυνομίας και μας μπαγλάρωσαν όλους! Κάποιος είδε ένα κορίτσι να βγαίνει από το πορτμπαγκάζ και τηλεφώνησε στην Αστυνομία. Εμάς, μας συνόδευσαν μέχρι να μπούμε στο πλοίο, με τα ειρωνικά γέλια τους. Ο ένας μας είπε, ότι φάγατε , φάγατε, δρόμο τώρα!
Το πρωί φύγαμε από τη Φιλαδέλφεια και το απογευματάκι φτάσαμε στο Νόρφολκ.
Εκεί που πήγαμε να δέσουμε στην προβλήτα, τι να δούμε! Μας υποδέχτηκαν η Μαρία και η Τζέσυ! Έγινε το θέμα της ημέρας. Και μας δουλεύανε και μας ζηλεύσανε!
Ο Ύπαρχος του πλοίου , πολύ λεβέντης, μας έδωσε άδεια διανυκτέρευσης, μη την υπενθύμιση, μην τυχόν και χάσουμε το πλοίο το πρωί, θα πάμε κατευθείαν στο Ναυτοδικείο!
Το αυτοκίνητο τρέχει πιο γρήγορα από το πλοίο. Μας είπαν ότι μας περίμεναν για 3 περίπου ώρες! Η περιπέτεια με τη Τζέσυ στο πορτμπαγκάζ, τη γλύτωσαν με μια συγνώμη και δεν γράφτηκε στα περιστατικά στο βιβλίο της Αστυνομίας. Αυτό ήταν η επιτυχία τους.
Στο Νόρφολκ, είχαν νοικιάσει ένα μεγάλο δωμάτιο, σε ένα MOTEL, είχαν μαζί τους ένα πικ-απ , από αυτά που βάζαμε σε ένα άξονα 15 , ίσως, δίσκους και έτσι έπαιζε όλη τη νύχτα.
Ήθελαν, λέει, οι άλλοι κοντινοί ένοικοι, να πιστεύουν ότι τάχα όλη τη νύχτα ακούγαμε μουσική και χορεύαμε. Και ασφαλώς ότι ήταν πολύ καλά κορίτσια! Είχανε φέρει επίσης αρκετά τρόφιμα και μπύρες και έτσι φάγαμε καλά από όλα.
Το δωμάτιο είχε μόνο ένα διπλό κρεβάτι, αλλά είχε 2 στρώματα. Η Μαρία, που ήταν μεγαλύτερη, πήρε το κρεβάτι και εγώ με τη Τζέσυ βρεθήκαμε στο πάτωμα με το έξτρα στρώμα!
Ο Κώστας, από Αγγλικά δεν μιλούσε πολλά, αλλά τα απαραίτητα τα καταλάβαινε. Ξεκίνησε, αφού έμαθε να κλείνει τηλεφωνικά ραντεβού με τα κορίτσια, με τη φράση , ( same place, same time), ίδιο μέρος , ίδια ώρα!
Δεν κοιμηθήκαμε όλη τη νύχτα. Φαγωθήκαμε , δαγκωθήκαμε , στυφτήκαμε !
Μουσική, πλάκα στα Αγγλικά και Ελληνικά.
Επειδή ο Κώστας είχε το γλωσσικό πρόβλημα, για αυτό λέγαμε ότι θέλαμε στα Ελληνικά, ψωφάγαμε στα γέλια και εγώ μετέφραζα ότι ήθελα, για να γελάνε και αυτές!
Τις πρωινές ώρες, είχαμε ήδη κουραστεί και ανυπομονούσαμε, πότε να φέξει, για να γυρίσουμε στο πλοίο.
Τελικά, τα κορίτσια μας έγιναν οι μασκότ του πλοίου μας . Αυτές έμειναν στην προβλήτα και μας ξεπροβόδιζαν κουνώντας τα μαντίλια τους, καθώς το πλοίο μας άφηνε πίσω την Αμερική και έβαζε πλώρη για την Ελλάδα.
Με τη Τζέσυ, συνεχίσαμε να αλληλογραφούμε,να της πουλάω μπόλικη αγάπη ,και φανταστικούς έρωτες, με προοπτική να γυρίσω στην Αμερική, όταν θα έφευγα από το Ναυτικό. Πίστεψε όλα τα φούμαρα και ετοιμάστηκε να έρθει στην Ελλάδα!
Με ένα 20σέλιδο γράμμα της έκοψα τη φόρα , μαυρίζοντας τα πράγματα όσο περισσότερα μπορούσα. ¨Έλεγα ότι τάχα το πλοίο μου ταξιδεύει συνεχώς. Και η μόνη λύση που είχα, έπρεπε να μένει μαζί με τη μάνα μου στο χωριό. Χωρίς γλώσσα επαφής. Χωρίς ρεύμα και τρεχούμενο νερό! Κάπως έτσι ήταν, βέβαια, στο χωριό τότε, δεν έλεγα και πολλά ψέματα!
Με το επόμενο γράμμα της, μέσα στην απογοήτευσή της, με πληροφορούσε ότι ακύρωσε το εισιτήριο για την Ελλάδα και ανακάλεσε την παραίτηση από τη δουλειά της . Τέλος καλό , όλα καλά!
Φεύγαμε, λοιπόν, από τη γη της αφθονίας , από το όνειρο και πηγαίναμε στην ελληνική πραγματικότητα..
Πολλές οι μέρες του ταξιδιού στον Ατλαντικό Ωκεανό. Θάλασσα , ήλιος ,αστέρια.
Το πλοίο είχε εφοδιασθεί για το ταξίδι με αμερικάνικες προμήθειες. Είχαμε ακόμη μπανάνες, κορνφλέικς, χυμούς, αμερικάνικο καφέ και μπόλικα τσιγάρα.
Η πρώτη στάση μας ήταν οι Βερμούδες, στην πρωτεύουσα Χάμιλτον. Ένα γραφικότατο νησάκι με πληθώρα από κολπάκι και εξωτικές παραλίες. Αγγλική αποικία , αγγλική νοοτροπία με μπόλικη αμερικανική κουλτούρα και επιρροή.
Ο επόμενος σταθμός ήταν τα Κανάρια Νησιά. Περάσαμε πολύ ωραία στο Λας Πάλμας. Είχα Ξαναπάει το 1953, στο εκπαιδευτικό ταξίδι. Γνωρίζαμε τα κατατόπια και όλες τις ομορφιές τους. Καθαρά ισπανική ψυχή, ισπανική καρδιά και ισπανική φτήνια και αφθονία.
Μια μικρή στάση στο Γεβλαρτάρ για ανεφοδιασμό και από εκεί πορεία για την Ελλάδα!
Το πλοίο έφτασε στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας και εντάχθηκε ουσιαστικά στο Βασιλικό Ναυτικό.
Από το ΣΦΕΝΔΟΝΗ πήρα το απολυτήριό μου, μετά από 18, περίπου, μήνες και διακόπηκε η σταδιοδρομία μου στο Βασιλικό Ναυτικό!
